سه برداشت ناصحیح از نگارش تصمیم ها و استراتژی ها

1) ارتباطات نوشتاری ارتباط کاملی است! بقول مینتزبرگ خطای ساده سازی در نگارش تصمیم ها وجود دارد. به ارسال و باشتراک گذاری برنامه های مکتوب نباید بسنده کرد، نوشته ها مفاهیم را اغلب کامل منتقل نمی کنند؛ باید با جلسات گفتگو و ارتباطات رودر رو این خلا را برطرف کرد. خیلی اوقات، حتی افراد یک گروه یا سازمان درک مشترکی نسبت به واژه ها و تصمیم ها ندارند؛ وقتی در خصوص یک تصمیم و یک ارزش سازمانی گفتگو می شود و درک مشترک بوجود می آید، خیلی از مشکلات برطرف می شود. 2) "نگارش" تصمیم ها و استراتژی ها هدف اصلی تصمیم سازی است! گاهاً مدیران فکر می کنند که نتیجه اصلی فرایند فکر کردن و تصمیم سازی جمعی یک سند شسته رفته ایست که همه راه حل های خوب در آن قرار دارد؛ خیر! اینگونه نیست. در واقع هدف اصلی تصمیم سازی جمعی چیزهای دیگریست و مستندسازی آن بیشتر بخاطر دو دلیلی که در پیام های قبلی گفته شد (هماهنگی و تعهد/کنترل)، انجام می شود. 3) ما برنامه استراتژیک یکساله داریم! اغلب سازمان ها عادت کرده اند یک سند یکساله تصمیم ها را تا آخر سال شمسی آتی نگارش کنند و اصرار دارند به تصمیمات آن سند نیز تحت هر شرایطی پایبند بمانند. توجه کنیم که سازمان پویاست و فرایند تصمیم سازی یک فرایند مستمر و دائمی است، پس چنین فرایندی که بخواهد صرفا سالی یکبار به یاد تصمیم سازی جمعی بیفتد با مشکلی اساسی مواجه است. از نظر پیتر